دسترسی سریع


برای شرکت در تست ها و یا مشاهده نتایج و تفسیر آزمون ها از این بخش استفاده نمایید

تاثیر نوازش و مهربانی در رشد کودکان 1 تا 3 سال

نوزاد و کودک نمی تواند بدون توجه و مراقبت و لخت در گوشه ای رها شود و آرام بگیرد؛ بلکه پیوسته باید مورد توجه، مورد تحریک بوده با رنگ ها صداها و دیدن مناظر گوناگون در وی ایجاد انگیزه شود.

روانشناسان رشد بر این باورند که بیش از 30% ویژگی های روان شناختی، رفتاری، اجتماعی و شخصیتی افراد در دوره تولد تا 14 ماهگی شکل می گیرد. در این سن نوزاد و کودک مایل و نیازمند آن است مورد نوازش قرار گیرد، با نگاه مهربان، صدای گرم و آهنگین در وی آرامش پدید آید. این توجه و مهربانی به ویژه هنگام تغذیه و شیر دادن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بررسی ها نشان داده اند کودکانی که در دوره نوزادی و کودکی مورد توجه ، و نوازش قرار نگرفته اند و تنها به آنها بدون مهربانی و محبت به صورت مکانیکی غذا داده شده، نه تنها مراحل رشد بهنجار را پشت سرنگذاشته اند، بلکه در مواردی دچار مرگ زود رس شده اند. بنابراین هرساعتی که با کودک وقت گذرانیده شود و در آن به او توجه شود، در آغوش گرفته شود و محبت شود، از 1000 ساعت صرف وقت و صرف انرژی و هزینه در آینده زندگی وی پیشگیری شده است.

این باور نادرست در جامعه ما دیده می شود که اگر نوزاد بیش از اندازه در آغوش مادر باشد، به آن عادت می کند و نمی توان اور را برای لحظه ای تنها گذاشت.

در چند ماه نخست زندگی نیازهای نوزادان و کودکان بی درنگ باید برآورده شود. به بیان دیگر هرگاه درخواست شیر یا غذای مناسب سن خود را نمود، باید به او شیر یا غذا داد. هنگامی که نیازهای نوزاد به هنگام ( به فوریت) با گرمی و مهربانی و آغوش باز برآورده شده باشد، وی جهان را جایی خوب، قابل اعتماد و اطمینان و بی کاستی به شمار می آورد و در وی این احساس را پدید می آورد که دنیا و بستگان و اطرافیان خوبند، وی خوب است، پذیرفتنی است، دوست داشتنی است و این احساسات زمینه ساز رشد بهنجار کودک از دیدگاه روان شناختی، رفتاری و بدنی می گردد..
و این باور در سالهای آینده زندگی وی شکل می گیرد که جهان گلستانی است که گاهی خار هم در آن دیده می شود. تنها پس از 2 سالگی کودک می توان برخی نیازهای وی را در حد 2 یا 3 دقیقه به تاخیر انداخت تا یاد بگیرد که نباید همیشه چشمداشت برآوردن نیازهایش را بی درنگ داشته باشد.

از آنجا که کودک انسان از همان آغاز خود را ناتوان می بیند، اگر مادر و پدر او را در هنگام نیاز، کمک کنند، او درمی یابد که جای نگرانی نیست. زیرا به هرچیز که نیاز داشته باشد بی درنگ در دسترس خواهد داشت. درحالیکه اگر به نیاز های وی به موقع توجه نشود، نتیجه عکس در وی خواهد داشت. وی درمی یابد که او را دوست ندارند، مورد توجه نیست، موجودی مزاحم و بدرد نخور است که تنها انرژی و وقت بستگان را به هدر می دهد و زمینه های دچار شدن به اضطراب ، سرآسیمگی و نگرانی تا پایان عمر در وی پایه گذاری خواهد شد.

از این رو عشق و محبت اعضای خانواده نسبت به هم و نسبت به کودک در زمینه رشد بهنجار و سالم کودک دارای اهمیت به شمار می رود. اگر مادر به هردلیل نمی تواند خود به نوزاد شیر بدهد، باید خود وی شیر خشک را در آغوش خود با گرمی و مهربانی با وی بخوراند. اگر فرد دیگری به ویژه پدر این مهم را به عهده می گیرد، باید با یکدستی و یکنواختی همانند مادر این کار را انجام دهد. در غیر این صورت کودک دچار احساس ناامنی شده و بی اعتمادی نسبت به اطرافیان و بستگان در وی قوت خواهد گرفت. در این سن نوزاد به هیچ وجه خواهان تنوع نیست.